Instalacja solarna jako zamknięty obieg z wymuszonym przez pompę obiegową przepływem czynnika grzewczego, charakteryzuje się w praktyce niezmiennymi oporami przepływu, z uwagi na stałe natężenie przepływu oraz brak elementów regulacyjnych, jak w przypadku instalacji grzewczych (np. zawory termostatyczne). Niewielka zmienność oporów przepływu w instalacji solarnej wynika ze zmian temperatury czynnika grzewczego, a więc zarazem jego lepkości i co za tym idzie – oporów liniowych przepływu.
Powłoki absorbujące są narażane na trudne warunki pracy – wysokie (nawet do 250÷300 st.C przy stagnacji w kolektorze próżniowym) i niskie ujemne temperatury absorbera, a także w przypadku kolektorów płaskich – wilgoci (nieszczelność obudowy kolektora płaskiego). Zjawisko utraty własności przez warstwę absorbującą nazywane jest starzeniem się warstwy absorbującej i prowadzi do utraty sprawności kolektora słonecznego w kolejnych latach jego pracy.
Czternaście budynków, leżących przy brzegu „pnia palmowego” w Dubaju, w których mieszczą się eleganckie apartamenty turystyczne, wyposażono w 3000 metrów kwadratowych kolektorów słonecznych Vitosol 200-F. Zostały one zainstalowane na dachach kilku wieżowców, a dodatkowo każdy budynek jest wyposażony w cztery, naścienne kondensacyjne kotły gazowe Vitodens.
Niewątpliwie dużą zaletą współpracy pompy ciepła z instalacją solarną, jest odciążenie samej pompy od pracy – szczególnie poza okresem grzewczym. Sprzyja to decydująco na regenerację gruntu. Można mówić o „rozładowaniu” ciepła z gruntu w okresie grzewczym i z kolei o „ładowaniu” ciepłem gruntu poza okresem grzewczym. Jest to tzw. regeneracja gruntu.
Współpraca instalacji solarnej z kotłem na paliwo stałe odbywa się na zasadzie analogicznej do innych kotłów, np. gazowych czy olejowych. Jednak efekt współpracy instalacji solarnej z kotłem na paliwo stałe jest znacznie bardziej zauważalny, z uwagi na jego niską sprawność pracy w okresie letnim – duże straty rozruchowe i postojowe.
Loading ...
Kliknij, aby zaabonować